Georg Dragičević urodził się 7. listopada 1890 r. w miejscowości Kalesija w Bośni, jako syn funkcjonariusza żandarmerii. Rozpoczął swoją karierę wojskową wstępując do Wojskowej Akademii Technicznej w Mödling koło Wiednia. Ukończył ją w stopniu podporucznika (Leutnant) 18. sierpnia 1911 z przydziałem do 1. pułku artylerii fortecznej (Festungsartillerieregiment Kaiser Nr.1), który stacjonował we Wiedniu. Wraz z mobilizacją w sierpniu 1914 roku awansował do stopnia porucznika (Oberleutnant). Powierzono mu dowództwo baterii w 106. brygadzie artylerii polowej, wyposażonej w przestarzałe działa polowe 9 cm. Brygada ta była częścią 106. dywizji piechoty Landsturmu (106. Landsturm-Infanterie-Division), dowodzonej przez Feldmarschalleutnanta Ernsta Klettera. Pomimo bycia formalnie jednostką rezerwową okazała się być bitną formacją i przez całą wojnę zapracowała na reputację pewnej i niezawodnej.
Jako część 4. Armii Arcyksięcia Józefa Ferdynanda, później podporządkowana IX Korpusowi Feldmarschalleutnanta Rudolfa Králička, dywizja wzięła udział ofensywie Gorlicko – Tarnowskiej w maju 1915 roku. Atak rozpoczął się 2. maja o godzinie 10:00 wyjściem dywizji z pozycji nieznacznie na północ od Gromnika. Nacierając na północnym brzegu Białej, dywizja zajęła Tuchów 3. maja, Wielopole 10 maja a przed 14 maja dotarła nad San koło Starego Miasta, 35 kilometrów w dół rzeki od Jarosławia. Przez trzy tygodnie dywizja uczestniczyła w zaciętych walkach nad Sanem zanim front ruszył dalej na wschód. 15. maja porucznik Dragičević dowodził dwoma bateriami 9 cm dział polowych, osłaniając 110. brygadę piechoty Landsturmu Generalmajora Adolfa Austa. Z powodu braku materiałów do budowy mostu lub pontonów brygada musiała poprzestać na zajęciu wschodniego skraju wsi. Dwa kilometry na południe, we wsi Siedlanka [obecnie dzielnica Leżajska – przyp. tłum.] znajdowało się dziesięć dział pod dowództwem porucznika Dragičevića.
O świcie 19. maja Rosjanie z łąk po przeciwnej stornie przeszli rzekę i zaatakowali cały odcinek 106. dywizji piechoty Landsturmu. Początkowo Dragičević pozwolił jednej baterii otworzyć ogień w kierunku cegielni pomiędzy południowym końcem wsi Stare miasto i rzeką, przy czym wtedy było to tylko sto kroków od linii wroga. W obliczu bezpośredniego zagrożenia obserwator artyleryjski zszedł z komina cegielni, aby wybrać inny punkt obserwacyjny. W jego miejsce, na 36 metrowy komin wspiął się Dragičević. Pod rosyjskim ostrzałem, wyglądając z przewodu komina, niezłomnie kontrolował ogień swoich baterii od świtu do południa. Atak powstrzymano przez ostrzał piechoty przeciwnika na flankach, oraz uniemożliwienie mu zbudowania mostu. Zauważalne było obniżenie ducha bojowego Rosjan w obawie przed odcięciem. Kiedy jedyną łącznością z drugim brzegiem było kilka niezniszczonych łodzi pontonowych rosyjski dowódca dał rozkaz do odwrotu. Nie mógł on jednak uchronić całego syberyjskiego pułku piechoty z 10 oficerami i około 2000 podoficerów i żołnierzy przed dostaniem się do niewoli, kiedy popołudniu austriackie dywizyjne rezerwy przeważył szalę bitwy. Wielka rola porucznika Dragičevicia w tym sukcesie została słusznie nagrodzona przyznaniem Wojskowego Orderu Marii Teresy (Militär Maria-Theresien-Orden).
Dragičević służył później jako adiutant i dowódca baterii na froncie włoskim. Awansowany do stopnia Kapitana (Kapitän) 1. listopada 1917 roku zakończył wojnę jako wykładowca Szkoły Kadetów Artylerii (Artillerie-Kadettenschule) w Traiskirchen, na południe od Wiednia. Po upadku monarchii powrócił do Jugosławii, gdzie wstąpił do armii. Awansował do stopnia pułkownika, objął stanowisko zastępcy dowódcy wojsk obrony przeciwlotniczej Królewskiej Armii Jugosłowiańskiej. Po ogłoszeniu przez Chorwację niepodległości 10 kwietnia 1941 roku wstąpił do armii chorwackiej w stopniu generalskim. Służył jako dowódca wojsk artylerii w chorwackim Ministerstwie Sił Zbrojnych w latach 1941 - 1944, następnie został oddelegowany do ambasady chorwackiej w Berlinie jako szef biura zaopatrzenia wojskowego. Pod koniec wojny dostał się do radzieckiej niewoli, z której wyszedł w roku 1954. Następnie osiedlił się w Austrii.
Zdobył następujące odznaczenia:
-Order Żelaznej Korony (Orden der Eisernen Krone) III Kasy z dekoracją wojenną i mieczami,
-Wojskowy krzyż zasługi (Militärverdienstkreuz) III klasy z dekoracją wojenną i mieczami,
-Srebrny (z Mieczami) i brązowy Wojskowy Medal Zasługi (Signum Laudis),
-Krzyż Karola (Karl Truppenkreuz)Generał Dragičević zmarł 28. lipca 1980 roku w Wiedniu.
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach
